Truus is met pensioen! Op vrijdag 16 januari nam ze afscheid van haar werk als verzorgende IG en ergocoach in omgeving Oostzaan en Landsmeer. Haar laatste werkdag bleef niet onopgemerkt: oud-collega’s kwamen spontaan langs om haar uit te zwaaien. Inmiddels is ze een aantal weken met pensioen, maar haar enthousiasme over het vak is onverminderd groot. En mocht de nood aan de man komen en er gaten in het rooster vallen, dan mogen ze haar altijd bellen.
Aankomende zomer zou Truus 25 jaar in dienst zijn geweest. Ze werkte destijds in Amsterdam en later in de Lishof. Het werk bleek ideaal te combineren met haar jonge gezin. Toen haar werd gevraagd of de thuiszorg iets voor haar was, hoefde ze daar niet lang over na te denken. Bij cliënten thuis voelde ze zich direct op haar plek. “Als een vis in het water,” zoals ze het zelf omschrijft. Juist het persoonlijke contact en het opbouwen van een vertrouwensband maken het werk zo bijzonder.
Tot haar pensioen maakte ze deel uit van een hecht en ervaren team. In de thuiszorg werk je veel zelfstandig, maar volgens Truus staat of valt alles met een goed team achter je. Collega’s die elkaar kennen, op elkaar kunnen bouwen en feilloos aanvoelen wanneer iemand wat extra steun kan gebruiken. Als een collega minder goed in haar vel zat, werd het werk zonder aarzelen even overgenomen. Die onderlinge betrokkenheid maakte het werk niet alleen leuker, maar ook lichter.
Het vak bracht haar veel mooie en soms spannende momenten. Thuiszorg betekent ook dat je in onverwachte of moeilijke situaties terecht kunt komen. Juist dat maakte het uitdagend. Het werk vraagt om creativiteit, doorzettingsvermogen en inlevingsvermogen, en droeg bij aan haar eigen persoonlijke ontwikkeling.
Een van de meest dierbare herinneringen bewaart ze aan een cliënt die haar bij haar pensionering een kaartje gaf met de tekst: ‘Ik kan je niet missen.’ Deze vrouw was jaren geleden gevallen en moest worden opgenomen. Hoewel haar familie twijfelde of zelfstandig thuis wonen nog haalbaar was, wilde zij niets liever dan terug naar haar eigen huis. Truus begeleidde en stimuleerde haar intensief. Soms moest ze streng zijn, maar altijd met het doel om haar zelfstandigheid te vergroten. Uiteindelijk lukte het: de cliënt keerde terug naar huis en functioneert nu weer op het niveau van vóór haar val. Dat ze tegenwoordig weer zelf koffie zet voor haar visite, vervult Truus met trots. “Dat maakt het werk zo dankbaar.”
Naast ontroerende momenten waren er ook situaties die achteraf een glimlach oproepen. Zo was er een cliënt met dementie die de sleutel van de voordeur niet meer kon vinden. Truus klom uiteindelijk maar achterom over het hek om binnen te komen. Het typeert de vindingrijkheid die soms nodig is in de thuiszorg.
Voor haar plek in het team is nog geen opvolger gevonden. Dat is iets wat Truus haar collega’s graag als afscheidscadeau had willen geven: een nieuwe, betrokken kracht. Daarom deed ze onlangs zelfs een oproep op de radio. Haar boodschap is duidelijk: stap gewoon eens binnen bij Evean. Je hoeft niet direct over allerlei diploma’s te beschikken; het belangrijkste is dat je hart hebt voor menselijk contact. Ontdekken wat bij je past, kan altijd.
Hoewel Truus officieel met pensioen is, blijft haar betrokkenheid voelbaar. De thuiszorg zit in haar hart – en dat zal niet zomaar verdwijnen.
Geïnteresseerd in de werkplek van Truus? Bekijk hier de vacatures in Oostzaan en Landsmeer.
