Nadat mijn man in 2018 overleed, merkte ik dat ik op zoek was naar een nieuwe invulling van mijn dagen. Ik wandelde veel, maar voelde dat ik iets miste. Op een dag ben ik gewoon bij Evean naar binnen gestapt en heb ik gevraagd of ze vrijwilligers konden gebruiken. Ik werd direct met open armen ontvangen. Sindsdien ben ik eigenlijk niet meer weggegaan.
De keuze voor vrijwilligerswerk met ouderen was voor mij heel vanzelfsprekend. Tijdens mijn werk bij de sociale dienst kwam ik vaak bij oudere mensen thuis. Ik zag hoe eenzaam sommige mensen waren en hoeveel verschil aandacht kan maken. Toen nam ik me al voor: als ik ooit stop met werken, ga ik vrijwilligerswerk doen. Nu ben ik niet alleen vrijwilliger, maar ook lid van de cliëntenraad van Evean locatie Nieuw Groenland. Ik hoor en zie veel, dus op deze manier kan ik de belangen van de cliënten die ik veel zie behartigen.
Op maandagavond rond zes uur begin ik met het vullen van de koffie- en theekannen. Daarna ga ik langs de kamers van de bewoners met koffie, thee, limonade en een koekje. Het lijkt misschien iets kleins, maar juist tijdens die ronde gebeurt er veel. Sommige bewoners willen graag een praatje maken, anderen kijken televisie en houden het liever kort. Dat is allemaal prima. Juist die persoonlijke aandacht maakt het waardevol.
Daarnaast help ik op donderdagmiddag bij activiteiten. Dat varieert van knutselen en sjoelen tot een middag met klassieke muziek. Ook help ik in het winkeltje op vrijdag en ga ik één keer per maand mee wandelen met bewoners in een rolstoel. Omdat ik verschillende activiteiten doe, ontmoet ik veel mensen en bouw ik met veel bewoners een band op.
Het vrijwilligerswerk betekent voor mij heel veel. Natuurlijk probeer ik iets voor bewoners te betekenen, maar ik krijg er zelf net zoveel voor terug. Het geeft me voldoening om mensen blij te maken. Een bewoner die geniet van een kop koffie, een gezellig gesprek of een middag activiteit. Maar ook bijzondere momenten blijven me bij. Zo herinner ik me een bewoonster die na een activiteit zei hoe gelukkig ze was dat we samen hadden gedanst.
Vrijwilligerswerk draait niet alleen om helpen, maar ook om zien wat iemand nodig heeft. Soms moet je mensen een beetje stimuleren om mee te doen aan een activiteit of net wat extra aandacht geven. Ook heb ik geleerd om mijn grenzen te bewaken. In het begin zei ik overal meteen ja op. Tot iemand tegen me zei: “Jopie, je moet ook nee durven zeggen.” Dat was een belangrijke les.
Natuurlijk maak je ook minder leuke dingen mee. Je ziet bewoners achteruitgaan en soms overlijden. Dat raakt je, maar het hoort ook bij deze omgeving. Voor mij is dat onderdeel van het leven. Wanneer iets ingrijpends gebeurt, is er altijd ruimte om erover te praten. Collega’s en medewerkers hebben oog voor hoe het met je gaat. Dat voelt prettig en vertrouwd.
Wat ik zo bijzonder vind aan Evean, is de sfeer. Het welzijnsteam organiseert ontzettend veel activiteiten en vrijwilligers krijgen de ruimte om te kijken wat bij hen past. Je hoeft niet meteen voor een grote groep te staan; er zijn allerlei manieren om iets te betekenen.
Aan mensen die twijfelen over vrijwilligerswerk zou ik daarom willen zeggen: probeer het gewoon eens. Loop een keer mee, kijk wat je leuk vindt en ontdek wat bij je past. Vrijwilligerswerk hoeft niet groot of ingewikkeld te zijn. Soms begint het met een kop koffie of een praatje. Voor een bewoner kan dat het hoogtepunt van de dag zijn. En voor jezelf levert het vaak meer op dan je vooraf kunt bedenken. Ik voel me hier geen vrijwilliger, maar echt onderdeel van het huis. Dat maakt dit werk zo bijzonder.