Dat ik hier terecht zou komen, had ik een paar jaar geleden niet verwacht. Na een ingrijpende periode, waarin mijn vader overleed en ik zelf uitviel met lichamelijke en mentale klachten, ging ik op zoek naar een manier om weer iets op te bouwen. Via een werkervarings- en re-integratietraject kwam vrijwilligerswerk op mijn pad. Toen ik een vacature zag voor vrijwilligerswerk.
Vanaf het eerste gesprek voelde ik me welkom. Het was alsof ik in een warm bad terechtkwam. De persoonlijke aandacht en de oprechte interesse van de medewerkers maakten dat ik me direct op mijn gemak voelde. Dat gaf mij het vertrouwen om te beginnen.
Mijn vrijwilligerswerk is heel afwisselend. Op maandag help ik met het koffie uitdelen. Ik ga langs bij bewoners op hun kamer, maak een praatje en vraag hoe het met ze gaat. Vaak zijn het kleine gesprekken, maar juist die momenten betekenen veel. Sommige bewoners hebben weinig bezoek en kijken uit naar een gesprek. Met een aantal bewoners heb ik in de loop van de tijd echt een band opgebouwd.
Op donderdag begeleid ik samen met collega-vrijwilligers de activiteit sport en spel. Denk aan een geheugenspel, bewegingsoefeningen op muziek en spelletjes. Hierin staat plezier centraal. Ik haal bewoners op, begeleid de activiteit en breng hen daarna weer terug. In het begin vond ik het spannend om voor een groep te staan. Ik dacht vaak: doe ik het wel goed? Inmiddels heb ik daarin veel meer vertrouwen gekregen.
Vrijwilligerswerk betekent veel voor mij. Toen ik begon, zat ik zelf niet lekker in mijn vel. Juist hier ontdekte ik dat je, door iets voor een ander te doen, ook zelf energie krijgt. De bewoners zijn dankbaar, geven complimentjes en zorgen vaak voor een glimlach. We lachen veel samen. Dat had ik lange tijd gemist.
Ik heb ook veel geleerd. Niet alleen over ouder worden en omgaan met verschillende ziektebeelden, zoals dementie, maar ook over mezelf. Ik heb geleerd om meer voor een groep te staan, om op mezelf te vertrouwen en om beter mijn grenzen aan te geven. Dat laatste vind ik nog steeds lastig. Soms raak ik zo betrokken bij een gesprek dat het moeilijk is om weer verder te gaan. Toch gaat dat steeds beter.
Het moeilijkste aan mijn vrijwilligerswerk vind ik het afscheid nemen van bewoners. Als je een band met iemand opbouwt, raakt het je wanneer iemand overlijdt of achteruitgaat. Juist daarom is de begeleiding vanuit Evean zo waardevol. Er is altijd ruimte voor een gesprek en er wordt gevraagd hoe het met je gaat. Ook krijgen vrijwilligers informatie en praktische tips, bijvoorbeeld over omgaan met dementie. Die betrokkenheid maakt een groot verschil.
Aan mensen die twijfelen over vrijwilligerswerk zou ik willen zeggen: geef het vooral een kans. Je kunt zoveel betekenen voor een ander. En wat je ervoor terugkrijgt, is bijna niet in woorden uit te drukken. Het zijn de gesprekken, de lach, de dankbaarheid en de bijzondere contacten die dit werk voor mij zo waardevol maken. Daarnaast brengt het contact met de andere vrijwilligers mij ook heel veel. Het is gezellig om met hen nog even bij te praten en een bakkie thee of koffie te drinken.