Soms stap ik bij een cliënt binnen op het moment dat het water al tot aan de lippen staat. Mensen hebben het zo lang mogelijk zelf gedaan. Trots, gewend om door te gaan. En dan kom ik binnen met mijn tas én met een boodschap die soms schuurt: wat kunt u nog zelf?
Ik werk inmiddels zestien jaar in de wijkverpleging bij Evean, na een lange tijd in het ziekenhuis. Daar had ik het ook naar mijn zin, maar ik miste iets. Het echte contact. In de wijk heb je meer regie over je werk én ruimte om iemand echt te leren kennen. Niet alleen de patiënt, maar ook de mens erachter. Je staat letterlijk in iemands leven.
Die nabijheid maakt het werk mooi, maar ook uitdagend. De zorg verandert. We kijken steeds meer naar ‘passende zorg’: wat kan iemand zelf, wat kan met hulpmiddelen, en wanneer springt de zorg bij? Het is een logische ontwikkeling, maar het botst soms met mijn zorghart. Want je wilt helpen. Direct. Zonder twijfel. En toch weet je: juist door mensen te stimuleren om zelf te blijven doen, help je hen op de lange termijn het beste.
Dat gesprek voeren, dát is de kunst. Uitleggen waarom iets verandert. De achterliggende gedachte delen. Want als mensen begrijpen waarom we iets doen, ontstaat er vaak ruimte. Die vertaalslag maken – van beleid naar praktijk en weer terug – zie ik ook als mijn rol.
Die rol heb ik niet alleen in de wijk, maar ook als secretaris van de professionele adviesraad (PAR). Samen met collega’s denk ik mee over beleid en kwaliteit van zorg. Wat leeft er op de werkvloer? Waar lopen collega’s tegenaan? En hoe zorgen we ervoor dat de vakinhoudelijke zeggenschap vergroten? Want de kennis zit bij de mensen die elke dag de zorg leveren.
Ik vind het belangrijk om beide kanten te zien. Ik hoor wat collega’s ervaren en vertel dat door. Maar ik leg ook uit waarom bepaalde keuzes worden gemaakt. Soms moet iets gewoon. Juist dan is goede communicatie essentieel.
Naast mijn werk in de wijk werk ik ook samen met huisartsen als ouderenzorgverpleegkundige. Ik ga langs bij kwetsbare ouderen nog vóórdat het misgaat. We signaleren vroeg, kijken vooruit. Wat is er nodig om iemand zo lang mogelijk zelfstandig thuis te laten wonen? Dat kan iets kleins zijn, maar met grote impact.
Als ik iets heb geleerd in al die jaren, dan is het dit: goede zorg zit niet alleen in wat je doet, maar vooral in hoe je kijkt. Naar mogelijkheden. Naar samenwerking. Naar de mens achter de zorgvraag.
En soms begint dat gewoon met de vraag: wat kunt u zelf – en hoe kunnen we u daarbij helpen?