In september was ik twaalf-en-een-halfjaar in dienst bij Evean. Ik kwam er via een uitzendbureau terecht. In eerste instantie was ik een beetje huiverig – mijn eerdere ervaringen met de thuiszorg bij een andere organisatie waren niet om over aar huis te schrijven. Maar bij Evean voelde het gelijk anders. Goed georganiseerd, fijne collega’s en een functie in mijn eigen dorp Akersloot. Voor ik er erg in had, bood Evean mij een contract aan. Ik hoefde er niet lang over na te denken—ik zei meteen ja.
Eerst werkte ik als verzorgende C. Het werk voelde vertrouwd, maar ik wilde op een gegeven moment wel verder leren. Na corona besloot ik daarom de opleiding tot verzorgende IG te gaan doen. Dat ging hartstikke goed. Al was het wel weer even wennen die schoolbanken. Met dit diploma op zak ben ik tevreden, ik zou niet nog eens de schoolbanken ingaang, Maar ik ben zó blij dat ik het gedaan heb.
En dan heb ik natuurlijk nog mijn andere passie: mijn pedicuresalon aan huis. Dat is jaren geleden heel toevallig op mijn pad gekomen. Mijn tante, die pedicure was, vroeg of ik haar praktijk wilde overnemen. In eerste instantie aarzelde ik. Maar later dacht ik: waarom eigenlijk niet?
Ik begon in een klein kamertje in huis. Inmiddels heb ik een mooie ruimte aan huis laten maken waar ik twee dagen per week klanten ontvang. Dat blijft bijzonder: mensen komen binnen met voetproblemen, en ze gaan opgelucht en blij weer naar huis. Het werk heeft verrassend veel raakvlakken met de thuiszorg. Je komt dichtbij, je hoort verhalen, je bent even een luisterend oor. Het is anders, maar toch hetzelfde.
Het allermooiste vind ik dat ik deze twee banen kan combineren. De afwisseling houdt me scherp. De ene dag sta ik in de wijk en ben ik bezig met de dagelijkse zorg voor cliënten. De andere dag zit ik in mijn salon, soms met dezelfde rust en aandacht, maar dan op een andere manier. Dat ik van Evean de vrijheid krijg om dit zo te doen, waardeer ik enorm.
Soms denk ik terug aan dat moment waarop ik twijfelde: thuiszorg, was dat wel iets voor mij? En dan kijk ik waar ik nu sta. Twaalf-en-een-half jaar verder, met twee prachtige banen die elkaar versterken.
Ja, dit past bij mij. En ik zou het niet anders willen.